“ฉันอยากถูกรักบ้าง บางครั้ง”

เป็นเซทภาพถ่ายที่ อยู่ในวิชา Basic of photography ซึ่งอาจารย์ผมให้ตีมมาว่า “Lost in Bangkhuntien” ซึ่งเป็นโปรเจคถ่ายภาพแฟชั่น ข้อกำหนดคือ โลเคชั่นหน้าคณะผม นั่นคือ บางขุนเทียนนั่นเอง ซึ่งงานนี้ผมอยากลองเอาสิ่งที่กำลังทดลองและรีเสริชอยู่ มาต่อยอดจากโปรเจคแรกที่คอยตามถ่ายรูปทรงธรรมชาติเพื่อสร้างความหมายในแง่ต่างๆที่เกี่ยวกับเรื่องเพศ โดยเซทนี้ผมเอาผลไม้มาเพิ่มองค์ประกอบอื่นเพื่อสร้างเรื่องราว

แนวคิด

” โอ้ย ฉันมันทั้งอ้วนทั้งเตี้ยแถมมีสิว ใครมันจะมาเอาา !!” มักเป็นประโยคที่ผมได้ยินบ่อยๆจากคนรอบข้าง ที่มักประชดประชันกึ่งต่อต้านตัวเอง เป็นประโยคที่แสดงถึงความน้อยเนื้อต่ำใจ ในอีกขณะหนึ่งสำหรับผมมันเป็นประโยคที่แสดงถึงความเหงาเช่นกัน แน่นอนว่า คนทุกคนล้วนอยากมองแต่สิ่งที่งามตาเป็นธรรมดา แต่ทว่าข้างในหละบางครั้งอาจโหดร้ายหรือสวยงามกว่า เพียงแต่ว่าเราได้ลองพยายามที่จะเข้าไป พินิจวิเคราะห์มันรึยัง ผมเปรียบกลุ่มคนเหล่าคล้ายกับผู้ป่วย แต่กลับเป็นอาการป่วยทางใจ ซึ่งอาจจะต้องการคนบำบัดดูแล ซึ่งบางครั้งอาจจะมาจากทั้งทางกายและทางใจ แต่ในเมื่อไม่มีใคร สุดท้ายก็เหลือแค่ตัวเองเท่านั้นที่จะทำหน้าที่ทั้งหมอและคนไข้ในเวลาเดียวกัน
ด้วยสิ่งที่ผมตั้งคำถามเหล่านี้ กับตัวเอง กลายเป็นแรงกระตุ้น ทำให้ผมอยากจะพูดบางอย่างถึงสถานะของกลุ่มบุคคลเหล่านั้น